Welk beeld komt voor ogen  bij het woord "videogame"? 

Meestal wordt de term geassocieerd met een programma op een spelcomputer of PC, bedoeld voor entertainment. Dit is dan ook de letterlijke betekenis van het woord: een spel op een beeldbuis. 

Maar de creatie van een virtuele omgeving hoeft niet altijd een spel te zijn. Zeker in de huidige tijd worden videogame omgevingen ingezet voor andere disciplines.

Het gebruik van elektronische simulaties voor trainingsdoeleinden  is de laatste jaren explosief gestegen onder invloed van goedkopere en betere computers. Tevens worden simulaties steeds meer gebruikt in onderzoek, waarbij men onderzoeksomgevingen virtueel opbouwt.

 Daarnaast worden virtuele omgevingen ook gebruikt in verschillende kunstprojecten, waarbij de kunstenaar de elektronische ruimte gebruikt om zijn ideeën vorm te geven.

Als laatste word de elektronische ruimte steeds meer ingezet als communicatiemiddel.  Zeker bij bouwprojecten is dit een ideaal medium om toekomstige bewoners en belanghebbenden een visuele indruk te geven van de toekomst.

Al deze gebruiksvormen van de virtuele ruimte worden nog steeds aangeduid met de term videogame, waarbij de woorden Serious Gaming een begip op zich zijn geworden.

Maar deze term is misleidend. Immers, er wordt nog steeds verwezen naar een spelelement, terwijl dit niet van toepassing is.

Videogame ontwikkelaars hebben een unieke set van vaardigheden die worden gebruikt om virtuele ruimtes te creëren. Deze vaardigheden bestaan uit een unieke kijk op het optimaal gebruik van de virtuele ruimte (concept), de kennis van de middelen om deze ruimte te maken (toolkennis), en de vaardigheden om het vorm te geven (ontwikkeling).

Deze drie pijlers staan aan de basis van de ontwikkeling van de virtuele ruimte. En ondanks de verschillende mogelijkheden voor deze ruimtes, worden ze nog steeds aangeduid als “game” omgeving.

Het mag duidelijk zijn dat de ontwikkeling van deze virtuele omgevingen gesegmenteerd is, waarbij een entertainment doelstelling slechts een onderdeel is van een groter geheel. Het grootste probleem is dat er voor het grotere geheel geen overkoepelende terminologie voorhanden is.

Het wordt tijd dat er een definitie komt van de virtuele ruimte, waarbij de implementatie van een spelelement slechts een onderdeel  vormt.

Op dit moment woedt er in de videogame industry een grote overname oorlog. Na het samengaan van Activision en Blizzard vorig jaar, is het nu aan Electronic Arts om wederom het overnamepad te kiezen. 

Electronic Arts is een van de grootste videogame uitgevers ter wereld, met een jaarlijkse omzet van rond de 3 miljard dollar. Het bedrijf is bij het grote publiek voornamelijk bekend van de jaarlijkse sportsimulaties zoals Madden en Fifa.

Het gaat de laatste tijd wat slechter met EA; dalende omzetcijfers geven aan dat het publiek moe wordt van de huidige portfolio van de uitgever. Dit is de reden dat het bedrijf zijn oog heeft laten vallen op een van de meest beruchte ontwikkelaars in de branche, Take-Two.

Take-Two is een bedrijf dat voornamelijk bekend is geworden door de ontwikkeling van de Grand Theft Auto serie, die veel stof heeft doen opwaaien en onderwerp is geweest van verschillende internationale relletjes. Dat dit geen incident is, blijkt uit het feit dat hun laatste spel, Manhunt 2, inmiddels ook de nodige controverse heeft veroorzaakt.

Waarom wil een gevestigd bedrijf als Electronic Arts, dat voornamelijk “veilige” sportspellen uitgeeft, zich dan inlaten met een controversieel bedrijf als Take-Two? Het antwoord is creativiteit en licenties.

Hoewel controversieel, heeft Take-Two met Grand Theft Auto een zeer lucratieve serie in het leven geroepen.  Deze spellenreeks is een van de redenen geweest van het succes van de Playstation2, en is in het verleden dan ook onderwerp geweest van een lucratieve exclusiveitsbedinging tussen Sony en Microsoft.

Electronic Arts wil heel graag dat deze overname doorgaat. Hun eerste bod werd door Take-Two verworpen, zodat EA uiteindelijk direct de aandeelhouders aansprak. Hun bod was ruim te noemen met een 64% overwaarde per aandeel. Omgerekend zou het totaalbedrag op 2 miljard dollar uitkomen. Take-two heeft uiteindelijk de aandeelhouders met klem verzocht nog even te wachten met een reactie. Het gerucht gaat dat het Franse Viacom op de achtergrond ook met Take-Two in gesprek is.

Waarom is deze trend van overnames belangrijk? Ten eerste is de videogame industrie al jaren de snelst groeiende tak van het media landschap, waarbij de financiële belangen en omzetten steeds groter worden. Ten tweede gaat het om invloed. Grote uitgevers en ontwikkelaars kunnen hardware strategieën van bedrijven als Microsoft, Nintendo en Sony maken of breken.

Op dit moment is het nog onduidelijk hoe deze soap zich verder zal ontwikkelen. Hoe de ook, de uitkomst zal een grote invloed hebben op de toekomst van videogame ontwikkeling voor de komende jaren.

Is gaming addictive or not?

This subject has been in the news on a weekly basis for at least the last 2 years. Every one has to say something about it. Addiction experts and gaming experts, Social workers, psychology professors etc etc. Once in a while there's an article that appears to be written by someone who knows what he/she is writing about. Unfortunately those articles aren't very interesting as well, since they too, involve the experts from all kinds of professions. The thing with most of those experts is this: they are all at least older than 40 and have been doing their profession for at least 20 years.

Sure, there were games in the seventies and eighties. But let's be honest here: although some games were extremely good and could be played for hours and hours, they looked like crap and except for being rewarded with infinate glory and fame by achieving the highest score ever, there was not much to it. What made it fun was that you'd go out, meet your friends in an arcade, spent your guilders on the games and have an evening of fun. Sounds different from the consoles and networked games that kids are playing today isn't it?

My first "console" is something I remember as a black thing that had about 8 switches. Flip a switch and you'd be playing pong in some form. It had 2 "joysticks" that were nothing more than a small box with a little wheel on it (it looked more than a button that you could turn).
I've played on several Atari machines, an MSX, about every Nintendo and Sega system ever. Sony's playstations, Xboxes... Played on PC's from the moment we had one at home (in '91) and I still have my old Commodore 64 that loaded games from audio cassettes.
And yes, I have missed/failed finals at school/uni because I preferred gaming above learning. Playing for more than 8 hours a day... But was it because I was addicted to it? I believe not.

I believe that one can not get addicted to "gaming". There are games that you'd like to play more than "normal". But once it's finished, it's finished. Play it again, with friends... good fun, but there always comes a time you're done with it. Therefore I think that when someone shows signs of "addiction" there is no reason to worry, there is always that moment the game is finished.

Then there is a differnt genre of games. This is the area where I am less sure about the "addiction" factor. These are the "games" that offer a virtual life. Im talking about certain Massive Multiplayer Online Role Playing Games.
A game like EVE-Online offers an environment where you are free to do what ever you want. It offers an environment in where you can do stuff that you would never do in real life. And it doesn't have an end, it doesn't finish.

Isn't that one of the essential elements of a game? An end? Either after a period of time, by reaching a score, finishing the levels or beating your opponent. This is what makes it fun: direct competition or achieving something (and in some case fame and glory).

But a "game" like some MMORPG's that do not have a rewarding system can therefore never be finished. Sure you can achieve certain things but there is so much more to achieve without it ever ending... example: Becoming very powerfull can be a goal, but when achieved the game doesn't end - probably exploiting that power will be the next step.
I don't think this can be called a "game". It's more a simulation of social structures. fictional or not.

Simulations like that are, I believe, addictive in the way that a participant invests all his time into this virtual life instead of his real life. But can that be called an addiction? I don't know.

There is however a big difference between playing a game and participating in a virtual world. I for one think it's more interesting to look at the (external) factors that make people choose to start playing games (a lot) or enter a virtual world.